Week 20: Snel aan de bak richting Berlijn

Mijn Garmin begint weer te piepen… Net 200 meter gewandeld en gedribbeld om bij te komen van mijn versnelling, maar ik mag al weer snel aan de bak… 

De afslag richting Berlijn is genomen! In een week waarin allerlei Roparun herinneringen naar boven komen, ben ik aan een nieuw trainingsschema begonnen. Henny heeft weer zijn best gedaan. Nog geen schema tot aan de start in Berlijn, maar wel een schema dat mij flink op de goede weg gaat helpen. Een uitdagend schema met wat nieuwe trainingen op het programma. Een uitdagend schema met richttijden die weer net wat scherper liggen dan op mijn vorige schema. Een uitdagend schema dat mij moet voorbereiden om na de zomervakantie vol in de specifieke Marathon voorbereiding te knallen…

Dat een nieuw schema uitdaging brengt had ik al snel door. De maandagavond was nog een rustig trainingsrondje. Een rondje dat ik liep vanaf mijn werk. Een nieuwe route, langs een aantal bijzondere forten. Fort Vechten en Rhijnauwen zijn bij veel van jullie misschien wel bekend, maar naast Fort Vechten werd ik verrast door het oudste Romeinse legerkamp dat in Nederland gevonden is: Castellum Fectio.  Heerlijk om tijdens de lange werkdag even buiten pauze te houden en de omgeving te ontdekken. De bosrijke gebieden van Amelisweerd kunnen vaker een bezoekje verwachten; een mooi trainingsgebied.

Van het rustige en relaxte was op de woensdag weinig sprake. Het was tijd voor een Hennys400. 14 keer 400 meter met twee honderd meter pauze. Geen zin om er voor naar de baan op Papendal te rijden, dus de training gelopen op de dijken in Zuid. De flinke wind zorgde er voor dat het wat minder warm aanvoelde dan dat het was. Genietend op de dijk en door de uiterwaarden terwijl het zonnetje rustig achter de John Frostbrug verdween. Het was flink aanpoten om de tempo’s zo vaak te lopen, zeker met zo een korte pauze. Normaliter liep ik op de 400 meter 10 herhalingen en dan tikken die vier extra toch aardig aan. Wel lekker om weer eens wat langere snelheidsprikkel te krijgen.

Op vrijdagochtend eerst Corine naar het ziekenhuis gebracht om vervolgens weer dezelfde dijk en fietspaden door de uiterwaarden op te zoeken. Een goede afleiding terwijl Corine geopereerd werd. Deze ochtend geen versnellingen van 400 meter, maar de helft van de afstand. Uiteraard wel weer wat sneller dan woensdag. Hoewel ik 15 herhalingen mocht, zonder seriepauze, moet ik zeggen dat de training mij makkelijk afging. De 200 metertjes gaan mij toch het makkelijkste af en kan ik zelfs al wat sneller dan opgedragen. Tijdens het uitlopen richting de Runnersworld voor een bakkie bij Peter en Bas, bedacht ik me dat het wel heel gaaf is dat ik Chiel en Alex niet meer nodig heb voor dit soort tempotrainingen. Ik red het tegenwoordig zelf om de opgedragen tempo’s te halen en heb die leuke gasten alleen nog maar nodig voor de gezelligheid en slechte grappen onderweg.

Zaterdag stond er een hersteltraining op het programma. Weer eens de andere kant op vanuit Arnhem Noord en dus gelijk wat hoogtemeters meepakken. Het zonnetje scheen lekker en aan de benen voelde ik dat ik wel een herstelrondje kon gebruiken. De twee pittige snelheidstrainingen en de vermoeidheid waren te voelen in de benen. Rustig aan de heuvels over en lichtjes versnellen heuvel af.

Vanmorgen de laatste training van deze week. Ook vanmorgen scheen het zonnetje weer lekker en dus relaxt over de heide. Een training genoemd naar Rene de Lange; elke kilometer 200 meter versnellen naar 10k tempo. Ik wisselde deze training vandaag af met wat fotomomentjes van de beesten en mooie natuur die ik onderweg tegenkwam. Een beetje extra ontspanning in het voorjaarszonnetje.

Het was een week met flink wat intensieve uren op het werk en zorgen voor Corine. Het waren geen lange trainingen, maar wel flink wat intensieve herhalingen. Een week waarin ik mij bedacht dat ik het toch wel jammer vind dat ik niet mee ga met de Roparun dit jaar. Door alle herinneringen gaat het enthousiasme weer kriebelen en werd me weer duidelijk hoe waardevol de Roparun eigenlijk is. Mocht je de goede doelen van de Roparun willen steunen dan is een donatie zeer welkom. Hoewel ik wel 10 namen kan noemen, zou ik een donatie op naam van mijn zus (Annemieke Hollander) toch wel het tofst vinden. Zij gaat voor haar lopers debuut en nu al trots op alles wat ze er voor gedaan heeft om überhaupt aan de start te mogen staan.