Week 35: Zes en een beetje en wat minder

Week 35: Zes en een beetje en wat minder

Mijn hartslag is al bijna maximaal als ik de lopers voor mij al op de Dijk richting Wamel zie lopen. Ik moet eerst nog links af. Ik heb het inmiddels al flink warm, terwijl ik een kwartier geleden nog tegen Henny zei dat het lekker weer was.. Het bochtje om en zie het weggetje omhoog de dijk op; ik heb het gevoel dat ik stil sta terwijl mijn hartslag voor het gevoel maximaal-plus gaat…

Ik heb net het zweetbandje, dat traditiegetrouw bij de Dijkenloop dienst doet als estafettestokje, overgenomen van Jurriaan. Samen met Milan doen wij mee met de halve marathon estafette. Een goede en leuke snelheidsprikkel in een klein en goed georganiseerd evenement in Beneden-Leeuwen. Vorig jaar hadden we hier met Team Vroem de winst gepakt dus de druk zat er aardig op.

Op het schema stond voor de laatste dag van de week een duurloop van 28 kilometer, eventueel gecombineerd met de estafette. Door de intensiteit van de estafette en de druk te van het weekend heb ik besloten om het bij de zes en een beetje van de estafette te laten deze week.

Het was uiteindelijk een relatief rustige week, met flink wat minder kilometers dan de afgelopen weken.

Geen hele lange duurloop op zondag en maar drie trainingen, de Dijkenloop meegerekend als training. Ik voel vandaag aan mijn spieren dat ik gisteren een goede beslissing heb genomen om morgen weer fit aan de bak te gaan.

De week begon met een warme interval training op de Dinsdag. Uit het werk gestopt op de Rozendaalse hei. Eerst een rondje over de Koningsheide, een korte drinkpauze bij de auto en toen een rondje over de andere hei. Elke kilometer 200 meter flink versnellen, op heidegrond, voelde pittig aan. Op het onverharde en glooiende terrein was het lastig om de tempo’s te halen, de intensiteit daarin tegen lukte prima.

Op de donderdag met Chiel samen gelopen.

Wederom een interval. Niet een al te lange training, met vijf keer een kilometer op een tempo net boven mijn 10 kilometer tempo. Terwijl de zon langzaam onderging, liepen wij de Uiterwaarden van Arnhem in. Een mooi vlak gebied om tempo’s te lopen. Als vanouds zochten er een te snel aanvangspunt het eerste blok, maar het ging mij opvallend makkelijk af. In de 500 meter dribbelrust herstelde ik goed en dus kon ik het te snelle tempo goed volhouden, ik moest zelfs worden afgeremd. Goed voor het vertrouwen voor de zondag!

Een kort loslooprondje stond zaterdag op het programma. Maar ja, de braderie was zo leuk en druk dat ik besloot de hele dag te blijven. De kick off van ons Roparun team was zaterdag op de braderie in Aalsmeer. Team Hollander staat in 2018 aan de start van de Roparun in Hamburg en dat mocht het dorp weten. Leuk dat dan zoveel bekenden en onbekenden ons willen steunen en we aan het eind van de middag verrast werden met een opbrengst van € 1000,-! Wat een start!

Zondagochtend had ik wel spijt van het feit dat ik de hele dag op mijn benen gestaan had. Niet alleen de braderie, maar ook nog geholpen bij het plaatselijke vuurwerk festival. Vroeg op om op tijd bij de start te zijn. Redelijk vermoeide benen maakte dat ik het vertrouwen van Donderdagavond wel even kwijt was. Maar, vertrouwen of niet…

Op het moment dat je Jur zo aan ziet komen knallen richting het wisselpunt; dan ga je er direct voor. Direct te snel ook, want hoewel ik aan Henny had verteld om behoudend te starten en op het einde te versnellen, ging het natuurlijk net andersom. Ruim 20 seconden te snel in de eerste kilometer! Het tempo iets laten zakken had weinig invloed meer op de hartslag.

Ik moest er zes en een beetje voor dat Milan het ‘stokje’ over zou nemen…

De benen deze wel beter hun best dan verwacht. Het is me niet gelukt om volledig vlak te lopen. Ook niet zo gek gezien het feit dat ik helemaal alleen liep en dat het toch warmer bleek dan het vooraf leek. Het zonnetje zorgde voor een snelle temperatuurstijging. Zodra ik de loper voor mij de dijk af zag draaien wist ik dat ik er bijna was.. het dorpje in en op het eind stond Milan al te zwaaien. Een eindsprint lukte nog prima… Ik had echt even nodig  om bij te komen voordat ik rustig richting de finish uit ging lopen. Een pittige zes en een beetje, maar het was genoeg voor deze week. Nadat ik de drie kilometer had uitgelopen kwam ik bij de finish en hadden we een knappe 1.19 en een beetje gelopen; een verdiende derde plaats die zelfs een geldprijs opleverde. Super gaaf dat deze door Team Vroem aan ons Roparun team gedoneerd is…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Facebook
Twitter