Week 37: Temper of iets dergelijks…

Week 37: Temper of iets dergelijks…

Al jaren staat de Dam tot Damloop als een van de eerste wedstrijden op mijn hardloopkalender. Ongeveer hetzelfde aantal jaren duurt mijn Dam tot Dam avontuur tot aan het moment dat ik Mark op het parcours zie. Of tot ik zijn slechte grap bij mijn auto ontdek, die ik dankzij hem in Zaandam kan parkeren. Mark is een oud collega van de ambulancedienst. Niet veel diensten samen gewerkt, maar we hadden altijd bijzondere en indrukwekkende ritten samen, veel lol en van af het eerste moment een klik en vertrouwen.

De drive die ik met het hardlopen heb, heeft Mark in de acute zorg en dus zijn we beide op ons plek op het parcours op die vaste zondag in september. Ik hollend van Amsterdam naar Zaandam en Mark op zijn post na de finish. Zodra ik over de finish kom, haal ik snel mijn medaille op en spoed ik mij naar Mark. Elk jaar weer staat hij daar klaar met een flesje AA en een snickers… Dan pas is de Dam tot dam geslaagd, maar dit jaar ging het mis…

Week 37 was de week waarin het taperen echt begon. Of zoals mijn moeder het zo mooi omschreef zondag; Temper o.i.d… Het aftellen naar Berlijn is echt begonnen. De trainingen worden iets korter, iets minder intensief. Wel blijven lopen en het lijf regelmatig prikkelen, anders wordt het moe. De week beginnend met een rustig duurloopje met zonsondergang. In die laatste weken komen altijd kleine pijntjes naar boven, maar de rustige trainingen voelen ook altijd net wat makkelijker. In plaats van de training rustig uitlopen besloot ik de laatste kilometers nog wat te versnellen, een zogenaamde fast finish…

Iets waar ik de donderdag nog wel even aan herinnert werd tijdens mijn training met Chiel. Nog voor dat we aan de eerste versnelling begonnen waren, waren we al compleet doorweekt. Deze training met twee keer 200 meter en 10 keer 400 meter lopen we normaal het liefst op Papendal. De baan is echter dicht in verband met onderhoud en dus togen we naar het vlakke rondje van Park Lingezegen. Hier had de wind ook vrij spel en dus moesten we de route slim plannen. Een rondje park en daarna een ronde om de Rijkerswoerdse plassen bracht vooral wind mee en dus gingen de tempo’s zelfs sneller dan gepland en voelde het toch ontspannen aan.. Helemaal ontspannen was de duik in de plas voorafgaand aan onze cooling down. het water was warmer dan de regen, dus een ideale beloning na de training.

Op de dag voor een wedstrijd staat altijd een losloop rondje. Een half uurtje op rustig tempo met wat versnellingen op het einde. Dit keer echter geen normaal rondje, maar een rondje door het bos. Assisteren bij de Montferland trail, op het parcours. Dat betekend bepakt en bezakt de kortste route rennen en ondertussen de trailerts de goede kant op wijzen, foto’s maken en lintjes opruimen. In al die drukte vergeten te eindigen met wat versnellingen, maar wel een leuke dag gehad.

Zondag was dus de Dam tot Dam. Geen PR poging zoals vorig jaar met Niels, maar een tempo duurloop. Uiteraard koffie op CS en een Team Vroem-foto in het startvak Afgesproken om samen met teammaatje Rene te lopen op mijn Marathon tempo. Bijna als vanzelfsprekend lieten we ons verleiden om net iets harder te lopen dan gepland. Elke kilometer weer constateerde we dat we wat te snel liepen, maar dat het wel relaxt aanvoelde. De kilometers verstreken, het zonnetje steeds wat stralender…

… Twee keer het bochtje om… Het lange rechte stuk op… Het gele uniform doemde op… Mijn handen en omhoog… Mark was daar… breed lachend stond ie op mij te wachten… Nog even aanzetten voor de laatste meters… In een moment bedacht ik mezelf dat het raar was dat ik geen medaille om kreeg… Maar er was ook geen flesje AA… Geen Snickers… Rene keek verrast om, Mark begon te roepen… 

Dit jaar stond Mark helemaal niet bij de finish! Hij stond stand by op de route, vlak voor het 10 kilometer punt. Geen stoel, geen flesje AA, geen Snickers en slechter grappen… Snel zet ik aan en sluit ik weer aan bij Rene…

In verband met Berlijn volgende week besluit ik toch om Rene los te laten. Hij loopt makkelijker dan verwacht en ik laat hem lekker doorlopen. Ik laat het tempo iets zakken en loop rustig de dijk op richting Zaandam. Onderweg nog even kletsend met Cor en door naar de Zuiddijk..

Lopend op de beats die hier uit de speakers knalt draai ik de laatste bochtjes door. Zwaaiend naar de bekenden die mij aanmoedigen loop ik rustig de laatste paar honderd meter uit. De Dam tot dam loop was weer een feestje van het begin tot het einde… alhoewel… Volgend jaar gewoon weer aan de finish Mark.. en ik temper nog even door tot aan Zondag in Berlijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Facebook
Twitter