Week 38: Er is geen makkelijke Marathon…

Week 38: Er is geen makkelijke Marathon…

Het is de Marathon met het snelste parcours. Dwars door de bijzondere straten van Berlijn. Een stad met een bijzondere historie. De herinneringen uit de oorlogen. De tegenstelling tussen Oost en West. Een stad met een historie van Wereldrecords. Meerdere keren werd tijdens de Marathon van Berlijn het Wereldrecord gelopen. Ook dit jaar maakte Berlijn zich op voor een bijzondere strijd en ik mocht daar bij zijn, maar het liep anders… heel anders dan verwacht… 

Vorige week was de week van de Marathon. Sinds het herstel van Hamburg was ik lange tijd naar deze week aan het toe trainen. Die 24e van september moest het gaan gebeuren. Nog een stapje verder omlaag met de eindtijd.

De Marathon van Berlijn stond dit jaar in het teken van de strijd tussen de drie snelste lopers op dit moment en het verbreken van het Wereldrecord. Het was geen vraag of dit laatste verbroken zou gaan worden, maar door wie… 

Enige weken geleden besloot ik al deze ambities te laten varen. Door de drukte op het werk en de verhuizing op de vrijdag voor de Marathon maakte voor mij een super race onrealistisch om te verwachten. Ik zou gewoon lekker gaan lopen. Niet zo snel als in Hamburg, maar een knappe eindtijd zou er toch in moeten zitten. De dinsdag was ik in Venlo voor het werk. Mijn eerste training deed ik dus daar in de omgeving. Altijd leuk om weer een nieuwe omgeving te ontdekken.

De zondag begon relaxt. Tijdens de wandeling van het hotel naar de start ging het steeds meer leven. De stad is nog stil, maar hoe dichter je bij de Branderburger Tor komt des te meer hardlopers je ziet. Dan ineens is daar de rust rondom het Holocaust monument. ’s Ochtends vroeg nog indrukwekkender dan op andere momenten van de dag. Vorig jaar scheen het zonnetje terwijl ik Paul naar de start bracht. Nu miezerde en leken de omstandigheden gunstiger voor een toptijd… 

Donderdag werd het een laatste rondje door Zuid. Gewoon lekker even rennen met wat versnellingen op het einde van de training.

De vrijdagtraining bestond dus uit het sjouwen van dozen, meubels en allerlei klein grut. Superblij met de hulp van Alex, Chiel en Henny maakte deze dag gelijk een mooie gelegenheid om de wedstrijdstrategie te bepalen. Een mooi onderwerp voor discussie want de meningen waren flink verdeeld. Tussen gewoon lekker lopen tot aan een poging wagen en kijken wat de hartslag zou gaan brengen. Ik was er al wel uit eigenlijk.

In het startgebied nam de spanning langzaam toe. Het blijft een bijzonder sfeertje op zo een moment. Gezonde spanning, saamhorigheid, respect voor de lopers die voor ons mogen starten en het moment van opluchting als we ook eindelijk mogen… 

Een lange reisdag was de zaterdag. Vroeg in de trein, twee keer overstappen en zoeken hoe je in Berlijn van het station naar de Marathon Expo komt. Met Duitse grundlicheid had ik binnen vijf minuten mijn startnummer en een lekker alcoholvrij biertje binnen. Inchecken in het hotel en omkleden voor een losloop rondje. Een rondje van Oost naar West Berlijn,  via de Nike store voor het speciale Berlijn shirt, vliegveld TempelHof, gedag zeggen bij een bekende op de expo en nog wat korte versnellinkjes  gevolgd door de gebruikelijke gelletjes. Een mooi rondje, alleen had ik hem liever tien uur eerder op de dag gelopen.

Hoewel de hartslag wel iets te hoog was vanaf het begin, ging mijn raceplan redelijk volgens plan. Bekenden onderweg gedag zeggen, me afvragend hoe de strijd op kop aan het verlopen zou zijn. De omstandigheden waren zwaarder dan je eigenlijk zou willen. Wat flinke buien zorgde voor veel opspattend water. Terwijl ik inmiddels halverwege was, zouden de toplopers inmiddels al bij de finish in de buurt komen. Bij de 25 kilometer even stoppen omdat mijn startnummers los gescheurd was en vanaf dat moment begon langzaam aan de kramp op te komen. Steeds wat meer, steeds op een andere plek. Kuiten, hamstrings en de liezen wisselde elkaar af tot ik op het 30 kilometerpunt aankwam.

Vanaf daar begonnen ze beter samen te werken en wisten mij zelfs zo ver te krijgen dat ik af en toe moest wandelen. Vanaf de 35 was het echt op en heb ik serieus getwijfeld om uit te stappen. Rechts af bij Potsdammer Platz en 300 meter verder was mijn hotel. Dat had ik vast en zeker wel hardlopend gered… 

Maar deze Marathon zou mij niet verslaan! De hashtag was niet voor niks #BeatBerlin42… Het hardlopen ging nog best op een redelijk tempo, steeds tot de kramp er in zijn volledigheid in schoot… Een minuutje wandelen en weer door; de laatste paar bochtjes, nog een bekertje water. Dit laatste stuk kende ik nog goed van het meelopen van vorig jaar. Linksaf, onder de blauwe boog, naar de Brandenburger Tor en dan het laatste stukje tot aan de finish! Wat was ik blij dat ik er was… 

Ik heb flink wat positieve feedback nodig gehad om niet al te veel onvrede over mijn eindtijd te hebben. Ik ging niet voor een tijd, maar wel voor een gemakkelijkere Marathon. Wel voor een betere tijd dan dit.  Het werd een zware kluif, maar heel gek was het ook niet gezien de voorbereiding. Verklaarbare oorzaken en ook voor de toplopers was het zwaarder dan verwacht. Geen wereldrecord en twee van de drie toplopers moesten zelfs uitstappen!

Een ander marathon weekend dan vooraf verwacht, maar eentje in een bijzondere stad met bijzondere ontmoetingen. De champagne na afloop smaakte heerlijk en de steun was fijn.

En hoe gaaf is het dat je dan ’s middags, dankzij het NN Running Team, ook nog op de foto mag met de beste Marathon loper van de wereld… Een geslaagd weekend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Facebook
Twitter